VV Zeewolde

Zeewolde 2, seizoen 2017-2018

Het seizoen voor het tweede van Zeewolde is weer geslaagd. Doelstelling bereikt, handhaving in de 1e klasse en op een keurige 8ste plaats geëindigd. Tot op de laatste speeldag dachten we nog in het linker rijtje te eindigen. Er werd al feest gevierd, feliciteerden elkaar met het resultaat, de kannetjes werden gevuld en vroegen onze penningmeester om een extra premie. Maar helaas, door een scheidsrechtelijke dwaling was de stand van Hierden-VVOP verkeerd doorgegeven. Niet getreurd mannen, een 8ste plaats is een keurig resultaat.

Vooraf gegaand aan het seizoen hadden wij als staf wel onze bedenkingen. Kunnen wij ons wel handhaven met deze groep, was de vraag. Immers, onze halve team was weggekocht door het eerste. Waar we trouwens nog geen eurootje van hebben gezien. Daarbij kwam natuurlijk het gemis van onze vaste grensgrechter, teamleider, trainingsbegeleider en motivator Michiel nog eens bij. Het zou geen gemakkelijk seizoen worden.

Maar de ruggen werden gerecht. Jacco en Rien trokken hun plan en er werd een basis gelegd voor een mooi seizoen. Marco smeerde alvast zijn handjes in met zijn befaamde Red Hot, kocht wat rolletjes tape in en probeerde bij de nieuwe jongens een liesbroekje aan te smeren, met het idee, laat ze maar komen. Arnold, u weet wel, ex-1 en ex-2, was bereid om te gaan vlaggen. Dit wisselde hij tijdens het seizoen af met Joshua. (Dit zodat ze allebei mee konden naar Duinrell...) Maar top mannen, dank voor jullie inzet.

Het seizoen begon voortvarend. Winst thuis op WHC, uit bij Dronten. We hebben ook weleens een wedstrijdje gemist. Uit naar VVOP. Toen kwamen we niet verder dan de Spiekweg. Laten we het zo zeggen, er was wat miscommunicatie onderling over de remafstand.
Maar de punten bleven binnenkomen. Tot Owios uit, de eerste nederlaag. En daarna een nederlaag tegen Veensche Boy’s. Waarop opgemerkt, we hadden gewoon van Veensche Boy’s kunnen winnen. Die strafschop was de ommekeer...
Er volgde wat nederlagen bij o.a. DTS en Hierden. Bij dit soort wedstrijden wilde Jacco nog weleens zijn stem verheffen. Jacco, die normaal de rust zelve is langs de lijn. Zelfs Rien wilde zich dan nog weleens profileren.

Na de winterstop werd het wat moeizamer. De punten moesten nu echt binnen geharkt worden. We kregen een paar zeperds, maar toch waren er ook weer hoogtepunten. De mannen hadden inmiddels begrepen dat je je soms kapot moet vechten om de punten te halen. Iets wat Jacco ook altijd verkondigde. Ik zal niet alles vermelden wat onze trainer tijdens wedstrijden weleens riep, maar hij had ook een goede geweest in de hoek bij K-1 gevechten.
Hoogtepunten waren de overwinningen op NSC thuis (8-0), OWIOS en natuurlijk de laatste 2 zeges. Winst thuis op Hierden en uiteindelijk de laatste wedstrijd op NSC. Die wedstrijd waarin Ivor eindelijk begon te scoren en waar supersub Josh tegen een bal aanliep..

Nogmaals, we kunnen trots zijn. We hebben de bekende pieken en dalen gehad. Minder was dit seizoen dat Sander met een zware blessure moest opgeven. Mede hierdoor heeft Janou zich aangemeld bij de sportschool. Die ruikt zijn kansen.
Gemeld moet ook worden dat we ons altijd hebben vastgehouden aan de spelwijze die we voor ogen hadden, ook als het wat minder liep. De trainingen waren meer als goed bezet. Er werd verantwoord getraind, de groep was topfit! Ook hebben we weinig blessureleed gekend. De opstanding van Ruben was hiervoor het beste bewijs!

Wat een groep stond er dit seizoen! Mannen, respect voor het team. Jullie zijn opgestaan toen het verkeerd dreigde te gaan. Door de inzet hebben we bereikt waar we nu staan. Top.

Een ieder wil ik bedanken die ons heeft bijgestaan dit seizoen. Alle supporters die zelfs in uitwedstrijden meegingen. Mede daardoor hebben we bereikt waar we nu staan. En
natuurlijk Andrès, onze trouwste supporter, al jaren!

Een trotse leider
Martin